02
2010Mijn enige hondevriend, onze enige hondevriend is niet meer…
HIDA, Huub/Igor/Dunja/Angele zo kwam Hida aan haar naam. 13 jaar geleden kwam ze bij de familie. Als een kleine pub hebben we haar zien opgroeien tot een hele grote berner sennen. Als we op bezoek gingen in Dongen dan herkende Hida de auto al van ver, begon te rennen in huis en verwelkomde ons met veel gekwispel en geknuffel. Ik kon altijd erg genieten van deze begroeting en ging er meteen vandoor met Hida. Huub en Angele zag ik even niet staan en liep door om met Hida even te spelen / vechten / duwen en altijd een kusje op z’n neus. Als we beide moe waren, dat was in de loop der jaren steeds sneller, dan begroete ik de rest van het huis en ruste we samen uit, maar altijd nog even aaien en vooral de oren lekker kriebelen was favoriet, dan ging Hida altijd lekker brommen en legde ze uiteindelijk haar hoofd helemaal op de grond van genot. Hida en ik konden het goed vinden samen.
Toen in de loop der jaren ook Sem en Jip met Hida gingen spelen werd Hida ook de naam van Opa en Oma, Opa en Oma Hida is nu nog steeds de naam die de klein kinderen roepen als we op bezoek gaan. En dat willen Opa en Oma ook graag zo houden, want Hida blijft er zo altijd bij.
En toen ineens kregen we afgelopen week een telefoontje, Hida kon die ochtend niet meer op z’n achterpoten staan… Een bezoekje aan de dierenarts was al gepland en die middag was het ineens afgelopen. Hida is 13 jaar geworden en een operatie was niet de oplossing voor Hida. Met z’n lieve vriendjes Huub en Angele heeft Hida z’n laatste adem uitgeblazen en rust gevonden, want na 13 jaar spelen en altijd zo vrolijk zijn mag ze nu lekker slapen!
Sem en Jip missen Hida ook, we kochten samen een mini berner sennen van schleich en zijn naar Dongen gegaan. Jip heeft een mooie tekening gemaakt voor opa en oma en op hun slaapkamertjes hangt een foto van Hida bij hun beide bedjes. Jip heeft opa en oma samen geknuffeld en vertelde dat ze niet verdrietig moesten zijn en dat Jip ze kwam troostten.
Het is stil in Dongen.
Huub en Angele
De tranen schoten ons in de ogen toen we plotseling het mooie verhaal lazen, en de mooie foto’s zagen. Oude herinneringen kwamen weer boven. Heel attent van jou om dit even op zo’n manier te “vertellen”.
Heel mooi. Nogmaals bedankt
Lambère en Miny
Dunja, Sem, Jip en Remko maar vooral Huub en Angele sterkte met het gemis van Hida. Het zal leeg zijn in huis, Hida kon je niet over het hoofd zien, een lege plek bijft achter.