Dag 12, Fish-picnic op een piratenboot
(door Dunja)

De dag begint goed, er zijn nieuwe mensen in het huisje schuin tegenover ons gekomen en het blijken Limburgers te zijn ze hebben een dochtertje van 5, Esmee. Sem en Jip hebben er meteen een klik mee en aangezien Esmee ook een stepje bij zich heeft, gaan ze meteen racen met zijn drieën. Leuk om te zien hoe makkelijk kinderen contact maken met elkaar.

Rond 10.30 uur lopen we richting de boulevard op weg naar de “piraten boot”. We gaan op zoek naar dolfijnen, vis eten op de boot en nog 2 uurtjes zwemmen op een klein strandje welke alleen te bereiken is per boot.
We nemen plaats op het bovendek zodat we de zee goed in de gaten kunnen houden. Tegenover ons komen Italianen te zitten.
Sem en Jip roepen luidt: trossen los! En dan varen we eindelijk uit.
Het Italiaanse meisje tegenover ons, is continu contact aan het zoeken met Sem en Jip. Dan begint ze weer te lachen, zegt iets tegen haar mama en wijst naar de kids.
Ze probeert in het italiaans duidelijk te maken dat ze wil weten hoe de kinderen weten. Met een beetje hulp van haar papa, komt er in het gebrekkig engels de vraag: what is your name? Sem en Jip zeggen hun naam en zij vertelt dat ze Piera heet. Het eerste contact is gelegd. Ze kleurt met Jip mee in zijn tekenboek, deelt haar volledige doosje tic tac met Sem en Jip en zwijmelt helemaal weg als ze naar hun kijkt.

Dan is de vis klaar, we krijgen allemaal bestek, een halve liter drinken en een bord met 2 vissen, salade, en stokbrood. Even een snel cursus vis fileren op zijn zeemans, open snijden, staart met graat en kop eruit trekken en overboord gooien voor de meeuwen. Nou, die wisten niet hoe snel ze erbij moesten zijn. Sem en Jip vonden het overboord gooien natuurlijk weer erg leuk. Wanneer mag je nou iets uit een boot gooien…
De vis was heerlijk! Sem en papa aten hun buikjes rond, Sem al bij al 1 vis, papa wel vier en Jip wilde alleen maar vis over boord gooien. Ik had na 2 vissen ook mijn buikje wel vol.

Toen alle borden weer opgeruimd waren, was inmiddels ons strandje in zicht. Een mooi strandje met wat oude ruïnes erop. Niet heel erg groot voor de hoeveelheid mensen op de boot, maar al snorkelend in de prachtige zee, valt dat totaal niet op.
Zelfs Sem en Jip zijn weer een flinke stap verder in hun snorkel carrière. Waar vooral Sem alleen nog wilde snorkelen als het water niet te diep was, heeft hij nu een angst overwonnen en is hij een heel stuk verder mee de zee op gegaan. Staan kon zelf ik hier niet meer, denk een metertje of 5 diep. Maar alle vissen waren zo fascinerend en de hand van mama zo vertrouwt, dat Sem gewoon vanzelf mee ging. Al pratend door de snorkel heen, ontdekten we de mooiste vissen, van kleine zwarte tot grote platte vissen met oranje of blauwe strepen. Van een enkele, tot hele schollen bij elkaar.
Nadat Sem en Jip het snorkelen voor gezien hielden, zijn ze met Piera gaan spelen op het kiezelstrand. Remko en ik snorkelden nog even verder en genoten van de prachtige onderwater wereld. 1 ding is voor mij weer duidelijk geworden, snorkelen is echt mijn ding. Nog Leuker zou echt diepzee duiken zijn. Maar we beginnen maar eerst klein.

Na 2 uurtjes gingen we weer aan boort en begon onze terugreis naar Rabac. Piera zat weer bij ons aan tafel en deelde snoepjes uit, vooral niet te zuinig. Ze wilde met Sem en Jip op de foto, gaf hen kusjes en knuffels en streelde regelmatig hun haren of wangen. Sem en Jip vonden alles prima en poseerden zelf met haar op de foto.

Dolfijnen hebben we helaas niet gezien, maar de vis, het strand, de mooie kust waar we langs vaarden en het contact met de Italianen, maakte veel goed.
Om 5 uur zetten we weer voet aan wal en zat deze geslaagde middag er weer op. Bij aankomst op de camping, stond Esmee al op Sem en Jip te wachten. Hier hebben ze nog even 2 uurtjes gespeeld waarna de dag na een potje kaarten en hali gali spelen met de kids er weer op zat.

[View with PicLens]